image description image description

Artikel door Casper Mayenburg van Synthra in CS Verbindt | juni 2016

De top van de openwaterzwemmers bestond al geruime tijd uit een vaste groep zwemmers. Alhoewel Maarten van der Weijden tot op dat moment nog nooit als allersnelste was geëindigd, behoorde hij wel tot deze selecte groep van topatleten. Beijing was de stad waar het moest gebeuren: de tien kilometer openwaterzwemmen op de Olympische spelen 2008. Op basis van resultaten in aanloop naar de Olympische Spelen zou Maarten heel misschien wel een top-tien-plek kunnen behalen. Het liep anders, door anders te denken en te doen. Een mooie inspiratie voor een andere kijk op verzuimbegeleiding of liever gezegd: arbeidsbegeleiding.

“In het wedstrijdreglement van de Olympische Spelen staat dat elke zwemmer duidelijk en zichtbaar de vlag van zijn land en het startnummer moet dragen. Elke zwemmer draagt om deze reden een badmuts. In het reglement staat niets vermeld over een badmuts, deze oplossing is geboren uit gewoonte. Er staat wel dat de vlag en startnummer duidelijk en zichtbaar moet worden gedragen op het hoofd. Een nadeel van een badmuts is, dat deze ervoor zorgt dat de zwemmer niet goed kan afkoelen, wat juist heel belangrijk is om optimaal te kunnen presteren in een warme omgeving, zoals het water van Beijing. Door het reglement goed te lezen en niet zoals iedereen het gebruikelijke te doen, besloot Maarten zijn hoofd kaal te scheren. Op zijn kale hoofd werd vervolgens de Nederlandse vlag en het startnummer getekend. Het resultaat: Maarten behaalt met deze simpele oplossing een groot voordeel op de overige zwemmers. Als enige zonder badmuts haalt hij het maximale uit zijn inspanningen omdat zijn lichaam wel afkoelt”.

Andere blik op verzuimbegeleiding
Wellicht zouden we ook anders naar de praktijk van verzuimbegeleiding moeten kijken. In mijn gesprekken met werkgevers ontdek ik veel verschillende manieren van verzuimbegeleiding. Bijvoorbeeld verzuimbegeleiding waar het bewaken van de Wet verbetering poortwachter centraal staat, waar de bedrijfsarts het plan van aanpak opstelt, waar het verzuimdossier leidend is of waar men de focus heeft op het voorkomen van een loonsanctie.Kortom, veel manieren van begeleiding waarin vooral over de werknemer wordt gecommuniceerd maar niet met de werknemer.


Waarom zetten we de werknemer niet centraal in plaats van de leidinggevende, casemanager of bedrijfsarts? Wie kan er beter dan de werknemer zelf aangeven wat er nodig is om zijn herstel te bevorderen? Geef hem de verantwoordelijkheid over zijn eigen verzuim en arbeidsongeschiktheid. Maak hem bewust van zijn situatie. Bied hem toegang tot zijn eigen verzuimdossier, de mogelijkheid om een preventieve interventie in te zetten en als dit nodig is een aanvraag tot loondoorbetaling bij ziekte te doen. Zo is de werknemer actief in het re-integratieproces en vertaalt hij zijn verzuim naar mogelijkheden en belemmeringen in arbeid. De werkgever en arbodienst ondersteunen daarbij, coachen en monitoren de voortgang.

Kortom; door de werknemer ondernemend en als verantwoordelijke de aanwezige mogelijkheden zichtbaar te laten maken en de werkgever te ondersteunen in kennis, wordt het arbeidspotentieel vergroot en daarmee het verzuim lager. De werknemer is hierbij aan zet en verantwoordelijk om terug te keren naar arbeid. Daar hoort ook een andere taal bij: arbeidsdeelname in plaats van verzuim en arbeidsbegeleiding in plaats van verzuimbegeleiding.

Verdwijnt de casemanager?
Onze visie en werkwijze roepen ook praktische vragen op. Verdwijnt de rol van de casemanager in onze werkwijze? Het antwoord hier op is nee. Maar de casemanager voert wel op een andere manier de verzuimbegeleiding uit. Hij werkt vanuit een andere betrokkenheid met de werknemer, bewaakt het proces, coacht en ondersteunt. Heeft de werknemer de mogelijkheid om te doen wat hij wil? Ook hierop is het antwoord nee. Als de werknemer zijn verplichtingen niet nakomt heeft dit gevolgen. Zo heeft de wet dit bepaald. Juist omdat de werknemer een verantwoordelijkheid heeft en hij deze ook volledig kan nemen, is snel duidelijk of de werknemer zijn verplichtingen nakomt.

Op naar 2% verzuim
Om af te sluiten kom ik nog even terug op Maarten. Hij heeft een unieke prestatie geleverd door een geweldige uitdaging aan te gaan. Maar voordat hij hiermee begon had hij ook een keuze: namelijk niets veranderen en eindigen in de top 10 of anders gaan denken en doen met een kans op Olympisch Goud. Ik ben ervan overtuigd dat het verzuim
afneemt en het arbeidspotentieel wordt vergroot als we de werknemers als verantwoordelijk positioneren en leidinggevenden ondersteunen in kennis. En dan is 2% verzuim zeker bereikbaar. Aan u de keuze: traditioneel falen of innovatief scoren.

Link naar het artikel